.

.

خبری نیست!

.

این را باور نمی کنی و باز

برگ دیگری می زنی

روزنامه عمر را

.

.

.

.

.

قفل پنجره ی دلم خراب شده

با هزار زور هم باز نشد.

پشت ِ

شیشه ی بخار گرفته اش

می نشینم...

.

.

.

.

   چشم  دوخته ام

   به رج آخر آجر ها...

   پشت دیوار زمستان

    - شاید -

   قد می کشد

   جوانه ای...

 .

.

.

               پر از
               سکوت می شود...

.
.

.

          ساعت می گوید

            :

            "زود !

             باید برخیزی ، بروی"

             ...

            برای دلم اما تکلیفی

            معلوم نمی کند!

.