روی زمان

                    سرسره بازی می کنم

                    تا زمین

                    لحظه ها دستم را گرفته اند

          از پشت تمام بوق ها-
          چانه زدن ها
          فریاد ها

          از پشت تمام چراغ های قرمز و سبز
          از پشت تمام نگاه ها -
          آرزو ها

          آرام
          می آید و می رود
          سال نو

                از وقت های تنهایی ام

               چه بادبادک ها ساخته ام

               رها در آسمان

               با نخی به دست باد

              ...

.

 پی نوشت: آقای علیرضا روشن مقاله ای تحت عنوان نکاتی درباره امر داستانی در هزاردستان گذاشته اند که به نظرم بسیار خواندنی ست.

                    حرفی امروز نوشتن،
                              ...حرفی فردا

                    تنها
                    که نگذارم سکوت
                    رخنه کند
                    میان روزها...

          سرگردان

                میان پاییز...

          - همراه برگ ها کاش

          مرا هم جایی می برد

          باد-

          حرفی

          به ذهنم نمی رسد

          این خاکستر ِ مانده از آتش را

          تا به یادش بیاورد

          که چه سرخ،...

          چه سرخ

          بود

                    و سکوت

                    چقدر

                    شبیه جمعه است

                    و جمعه

                    چقدر

                    شبیه سکوت

.

                 تاراج ِ باد را

                 مانده ام

                 مبهوت ِ تماشای سکوتت

                 درخت!

 .

          مقصد که گم می شود،

          هیچ درختی نشانه نیست

          و من از کنار تو

          - ای سرو  ِ با شکوه!-

          اینگونه گذشتم...

   شعریست نا سروده

   جای خالی ات...

   اندوهی

   که در واژه ها

   نمی گنجد

        تو همین جا

        زیر همین درخت نارون پیر

        بمان سایه!

        من پیش تر می روم ...

واقعیت گاه

به هزار زبان

خودش را برایم معنا می کند اما

من از هیچ کدام از زبان هایش

        هیچ کلمه ای را

تشخیص نمی دهم...

رهگذر لب فرو بست

ایستاد

و درسکوتی که به کوچه ای تاریک می مانست

گم شد

            "سوداگر ِپیروز" ی نبوده ام

           در این بازار

           صبوری ام را فروخته ام

           به دلدادگی...

.

نمی دانم

فاصله ام با مرگ

چه مقدار است اما

با زندگی هم

کم نیست!

می بینی ام؟

تنها

از جمع شاعران بیرون آمده ام

در کوچه های خلوت شعر

قدم زنان در سکوت

ماه را نگاه می کنم.

                                 در نزنید !

                                 کسی خانه نیست

                                 - این روز ها دلم

                                 میهمان ِ شکوفه های نارون شده -

.

بر می گردیم

بی آشنایی

از بخت خویش،

دریغ از سال ِ پار

... امروز

با بیگانه ایم

.

.

خبری نیست!

.

این را باور نمی کنی و باز

برگ دیگری می زنی

روزنامه عمر را

.

.

.

.

.

قفل پنجره ی دلم خراب شده

با هزار زور هم باز نشد.

پشت ِ

شیشه ی بخار گرفته اش

می نشینم...

.

.

.

.

   چشم  دوخته ام

   به رج آخر آجر ها...

   پشت دیوار زمستان

    - شاید -

   قد می کشد

   جوانه ای...

 .

.

.

               پر از
               سکوت می شود...

.
.

.

          ساعت می گوید

            :

            "زود !

             باید برخیزی ، بروی"

             ...

            برای دلم اما تکلیفی

            معلوم نمی کند!

.

.

در تداوم ِبی سابقه ی

سرمای زیر ِصفر،...

می رسیم

به مبحث ِ

:

"نقطه ی

انجماد ِ

شعر"

.

.

.

پس از بارشی طولانی

دیـدن ِ خــطی از آفـــتاب

از درز ِ پرده

.

.

     نه!

     تو تقصیری نداری...

     گناه از

    دل ِنازک ِمن است

.

رد پا ها

از هزار سو...

بر سپیدی برف

.

.

تنهایی،

جانور ِکوچکیست

که هر چه تغذیه اش کنیم،

رشد می کند

بهراسیم

از آن هنگام

که دیگر در هیچ آغوشی

گم نشود...

     میان ِ

     تمامی ِ کلمات،

     "برف" بودن

.